Er was niets aan de hand. Echt niets. Geen complot. Geen Wilders. Geen haters met te veel tijd en te weinig liefde. Geen digitale jihad tegen mijn woorden. Mijn site was offline. Dat klopt. Meer niet. Gewoon een server die even besloot te gaan liggen. Zoals mensen dat ook doen. Soms onverwacht. Soms midden op de dag.
Mijn vriend Maikel heeft het opgelost. Maikel. Goede vent. Slimme kop. Maar met zijn hoofd vaak in de wolken. Te veel bezig met vrouwelijk schoon. Of met andere wereldse afleiding die het leven draaglijk maakt. Slecht onderhoud, ja. Zijn schuld. Zegt hij zelf ook. En dat waardeer ik. Want niets is zo verfrissend als iemand die gewoon zegt: mijn fout. Punt.
Maar goed. We zijn weer online. Mooier dan eerder. Of in ieder geval duidelijker. Dat is ook wat waard. Minder franje. Meer richting. Alsof de site zelf even heeft nagedacht en zei: dit kan strakker, dit kan eerlijker, dit kan minder gedoe.
Maikel bedankt. Oprecht. Lezers bedankt. En dat meen ik. Het verbaast me hoeveel het er zijn. Openbare mensen. Die een duimpje sturen. Of een hartje. Mensen die zich mateloos aan mij ergeren en toch alles lezen. In stilte. Geen teken. Geen emoji. Maar wel aanwezig. Mensen die denken: wat een gezwets. En mensen die vragen of ik het alsjeblieft niet meer naar hen wil doorsturen. Ook goed. Vrijheid is ook dat.
En dan gewoon mensen. De grootste groep. Die leest. Soms knikt. Soms vloekt. Soms lacht. Misschien ook wel Kader Abdolah. Die zwijgend leest. Zijn hoofd met die grote snor rustig nee laat schudden. Om daarna echte literatuur te pakken. En terecht. Ieder zijn rol. Ieder zijn plek.
En ondertussen ben ik er weer.
Gewoon hier.
Ja.
Yeah. Of zoals mijn vriend Rachid Larouz zou zeggen: “Oeh, baby, baby!”