De wekker ging. Normaal gesproken is dat een klein gevecht. Geen heroïsch gevecht. Meer zo’n schermutseling die je nauwelijks serieus kunt nemen. Het soort moeite waarvoor je een grappige naam wilt verzinnen, maar het niet doet omdat het daarvoor te onbenullig is. Vanochtend was dat anders. Ik stond op. Gewoon. Zonder onderhandelingen.
De drie kleintjes ook. Alsof we een geheim akkoord hadden gesloten tijdens een onrustige nacht. Ze sprongen hun bed uit. Lachjes die nog niet helemaal wakker waren. Ongekamde hoofden. Ogen half open, half verdwaald. Een goedemorgen, iets wat erop leek en een paar klanken die vermoedelijk taal moesten voorstellen.
Aankleden. Broodje. Auto.
Dochter één eruit bij haar vriendinnetje, samen naar school. Zoon en dochter twee naar mijn schoonzus. En wij verder. Met een ratelend aanhangsel op de achterbank richting Capelle aan den IJssel. Kliniek. Ja. Het was zover.
Mijn vrouw werd geopereerd.
Fucking kut. Er is geen nettere term die de lading dekt. Geen synoniem dat minder grof is en toch klopt. Het is gewoon een grote tyfuszooi.
Zorgen beginnen laag. In je buik. Ze zakken eerst naar beneden, tot in je tenen. Daar maken ze je benen onrustig, licht trillend, alsof je lijf alvast wil wegrennen. En als dat niet genoeg is, kruipen ze weer omhoog. Langzaam. Tot aan je kruin. En daar blijven ze zitten. Ze gaan niet weg.
In je hoofd speel je alles af. Steeds opnieuw. Als een film die je niet hebt gekozen, maar die toch blijft draaien. Ik ben zelf nooit geopereerd, dus ik weet niet precies hoe het voelt. Dat inchecken. Dat overdragen van je lichaam aan vreemden met schone handen en serieuze blikken. Je hoopt maar dat iedereen elkaar goed begrijpt. Dat je niet wakker wordt met een cup E terwijl je binnenkwam met laag liggende organen. Of dat ze in plaats van je blaas je gezicht hebben gelift. Je weet dat het onzin is. Maar angst luistert niet naar rede.
Ik vond het kut. Ik was bang. Arelaxed is een te licht woord. Ongemak ook. Het is dat moment waarop je nergens grip op hebt, behalve op je eigen gedachten, en juist dat is het probleem.
Toen ik het videogesprek zag binnenkomen, sloeg mijn hart even over. Dat ene nummer waar je nooit door gebeld wilt worden. De vraag of je zit. Of je alleen bent. Dat gesprek.
Dat kwam niet.
Vooralsnog is alles goed.
En soms is dat genoeg. Voor even.