Rotterdam. Niet mijn stad, maar wel een stad die altijd de voorpagina weet te halen. Of het nu gaat om…
2024: Een kroniek van krimpende woorden
Ergens in de krochten van dit jaar, tussen de onophoudelijke lawine van breaking news en de collectieve digitale slakkenpost, sijpelt…
De vlag als fluisterende revolutie
Ergens langs een kronkelend lint van asfalt, waar tractorbanden hun diepe groeven hebben achtergelaten, hangt een vlag ondersteboven. Het rood…
Waarom wij sommige mensen aardig vinden (en andere niet)
Ik geloof niet in karma. Niet in sterrenbeelden, niet in het universum dat een groot plan voor ons heeft, en…
Terug in Nederland: een ander soort armoede
We zijn terug in Nederland. Een ander soort vermoeidheid trekt door mijn lichaam, een ander soort kou kruipt onder mijn…
Dag 5 in Marokko
De laatste volle dag. De zon hangt zwaar boven Tetouan, alsof hij de warmte nog even wil laten voelen voordat…
Dag vier: Het begin van de weg naar huis
Chefchaouen lag nog half in de schaduw toen we de stad verlieten. De blauwe muren ademden kou, alsof ze de…
De kou in Tanger en Chefchaouen (dag 2 & 3)
Dag twee begon met een kilte die zich niet alleen in de lucht bevond, maar ook in mijn hart kroop.…
Een dag in Marokko
Laten we eerlijk zijn: landen in Marokko voelt altijd als thuiskomen. Zelfs voor iemand die geen druppel Marokkaans bloed in…
Geen afscheid
Mijn oma heette Hendrika Wilhelmina van den Ouden. Een naam die klinkt als een doffe klap in een lege kamer.…